W Krakowie zimno. Od paru dni. Wciąż nie nadeszło oczekiwane przez mnie polepszenie pogody, niby to kilka dni zimna,ale znów tęsknię za ciepłym słońcem. Tym bardziej, że to maj... Który zawsze mi się kojarzył z gorącymi, jasnymi dniami.
Gramatyka, paskudnie nudne ćwiczenia, leży koło mnie, ale ja wolę zagłębiać się w świecie pasjonujących opisów podróż w świat. Chyba podświadomie chcę zapomnieć o szarym mieście, które mnie otacza.
Wole oglądać zielone tarasy ryżowe w chińskiej prowincji Yunnan, kwitnące wiśnie w Japonii, lazurowe wody i piękno greckich wysp.
Podziwiam tych ludzi i jednocześnie nieco im zazdroszczę. Bo podróże to wspaniała pasja i myślę ze jeżeli ktoś ma takie prawdziwe zainteresowania, tak zwanego konika, czy hobby, jak kto chce, to kariera nie jest dla niego już taka ważna, docenia to, co posiada na chwilę obecną i ludzi dookoła a nie ilość tytułów doktorskich w CV.
Tylko, że ci podróżnicy, zwykli przecież ludzie, odważyli się zostawić rutynę daleko za sobą i ruszyć w nieznane. Nie boją się niczego, chcą poznawać nowe. Nie boją się przewrócić swego życia do góry nogami. To jest najpiękniejsze.
Bo liczy się szczęście. I Ci, co są obok.
Chyba coś jest w tych rymowankach wpisywanych do dziecięcych pamiętników... O duszeniu szczęścia jak przysłowiową cytrynkę i inne... ;)
Pozdrawiam z nocnego Krakowa....:)
PS. Polecam stronkę, dzięki której odpłynęłam w niedzielę na kilka godzin:
www.loswiaheros.pl
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz